Senang producties

Creatieve communicatie – Patrick Wouters

Zaterdag 30 mei 2015 om 14:00 uur, theater De Bengkel, Tong Tong Fair Den Haag.

10926205_633488293446809_3784484799921596843_o

Hoe zit het met allergieën? Hoe zit het met de balans tussen verantwoord en lekker eten? Levensgenieters Melissa Trouerbach en Patrick Wouters van E-Indo vertellen je hun verhaal. Als gasten ontvangen zij Zazí voor een bijzonder muzikaal intermezzo en culinair wizard Erik Westra van Wijnbar/Indisch eetcafé Plan B Delft.

De weg naar een gezonde levensstijl gaat met vallen en opstaan. Melissa en Patrick nemen je mee op die reis. Op e-indo.nl vind je hun verhalen, recepten en lifestyle tips.

grid e indo

Meer informatie

Sponsored by Go-Tan (a foodloving family)

Proud to be Indo

Patrick Wouters - Senang producties

In de tijd dat Den Haag nog niet de multiculturele samenleving was, die ze ze nu is, wist iedereen wat een Indo was. Den Haag was de ‘kampong van Nederland’ en discriminiatie iets van andere tijden. Pinda, Poepchinees, Pelopper : schelden deed geen zeer. Oudere Indische mensen (die vertrouwde blik van herkenning) zeiden je nog gedag.
Aan de Soestdijksekade op de kruising met de Escamplaan, in de nabijheid van de Fatimakerk en het Monnikendamplein, maakte Frans Donse in 1958 deze foto van de kadewand waarop met witte verf is gekalkt: Indo’s ga weg!

Indo's ga wegEens in de zoveel tijd duikt deze foto op in publicaties en op internet. Als illustratie bij een verhaal waar deze foto juist niet bij hoort. Indisch4ever plaatste ooit een topic over de herkomst van deze foto (en de ontknoping ;-).

Ik kom nog wel eens op de plek waar deze foto is gemaakt. Ik woonde er vlakbij en veel van mijn Indische tantes woonden in die buurt. De flats op de achtergrond, de woonboten: het is er nog allemaal. Wie goed kijkt kan vaag de woorden lezen die er jaren geleden waren opgekalkt. Of verbeeld ik me dat maar?

Tussen pakweg 1957 en 1968 vestigden zich naar schatting 60.000 (!) Indische Nederlanders in Den Haag. Hoewel de stad een jarenlange traditie kende van verlofgangers uit de oost, drukte deze ‘invasie’ een enorme stempel op de stad. Misschien wil iemand Proud to be Indo op de kadewand kalken, want telkens staan er nieuwe generaties op die zich roeren en laten horen. Vooral ook op social media. Ik vind het geweldig. Dankbaar en vervuld van trots.

Het verhaal achter deze legendarische foto lees je hier: http://indisch4ever.nu/2008/02/27/indos-ga-weg3/ en hier:
http://www.iisg.nl/hbm/toonfoto.php?onderdeel=3&search=donse&foto=2

Bron foto: Historisch Beeldarchief Migranten.

ZIe ik je ook op Facebook? Senang producties – Patrick Wouters

Blue Monday? Niets van dat alles. Lees mijn blog over positiviteit en optimisme.

Door Blauwe Ogen

“Hi Patrick, ik ben jouw oma. Welkom in Amerika.”
In de zomer van 1968 ontmoette ik voor het eerst (!) mijn grootouders langs moederskant. Enkele maanden na mijn geboorte in 1962, emigreerden zij naar de Verenigde Staten van Amerika.
Mijn opa had het al snel gehad met zijn vaderland. Het grootste gedeelte van zijn leven woonde hij in het moederland (voormalig Nederlands-Indië).
Omdat zijn toenmalige werkgever hem vroeg nog ‘even’ te blijven, repatrieerde hij pas in 1960 met de Zuiderkruis naar Nederland. Zijn gezin verbleef daar al sinds 1958 (!).
In mijn geboortejaar emigreerde hij met mijn oma en hun twee dochters naar Californië. Hij begon een nieuw bestaan op zijn 51e. Mijn moeder bleef in Nederland achter.

Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA) Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA)

The wonder years
Ik herinner me nog goed hoe ik als zesjarige rondstapte op het vliegveld van Los Angeles…

View original post 413 woorden meer

Mijn nieuwste blog voor Door Blauwe Ogen, een project van Sabina de Rozario.

Door Blauwe Ogen

“Eet jij nog weleens thuis Pat?” Deze reactie op de zoveelste Indische maaltijdpost van mij op Facebook, deed me even nadenken: ik ga graag uit eten, iets wat ik nog steeds leuker vind dan koken: gezellig bijpraten, ngobrol. Maar nu luidt mijn antwoord: “Ja. Ik eet ook graag weer thuis.”
Ik heb een handvol foto’s uit het pré-internettijdperk waarop ik vol trots mijn Indische gerechten laat zien die ik in de tachtiger (!) jaren frequent maakte. In mijn early twenties verliet ik het ouderlijk huis voor een fraai tweekamerappartement in Oud Rijswijk. Ik ging op mijzelf wonen en nam mee:

  • Indische recepten van mijn moeder, netjes overgeschreven en in een multomap verzameld.
  • een blauwgewolkte BK rijststomer.
  • een elektrische rijststomer van National: eerst rijst wassen en dan een vingerkootje water toevoegen.
  • een wonderpan om pastei tutup en frikadel pan te maken: in mijn nieuwe stek had ik geen oven.
  • een theelepel…

View original post 360 woorden meer

Een geweldig huis. Thnx for sharing Sipke!

Anno1900

Lorrie_Huis_Smidswater_26_Den_Haag_interieur_woonkamer Huis van Lorrie: salon/woonkamer op de 1e verdieping

Het ‘huis van Lorrie’ staat bij architectuurliefhebbers bekend als het mooiste jugendstil pandje van Den Haag. Ook ik heb me buiten op de stoep vaak staan vergapen aan de vele prachtige details, zoals de fraaie messing art nouveau brievenbus met deurbel. Vandaag (donderdag 28/8) krijg ik samen met 29 andere gelukkige VVNK-leden de kans om dit monumentale woonhuis eindelijk eens van binnen te bekijken.

View original post 593 woorden meer

Volg-en leestip voor iedereen die geïnteresseerd is in Camille Claudel.

Camille Claudel Statuaire

in memoriam Camille Claudel 19 okt 1943 - 19 okt 201319 oktober 1943, na een internering van ruim dertig jaar sterft de beeld­houwster Camille Claudel in het gesticht van Montdevergues. Drie dagen later vindt de begrafenis plaats, er is geen enkel familielid aanwezig. Begin jaren vijftig wordt het graf ontruimd, Camille is inmiddels vergeten. Voor de maatschappij en de kunstwereld is zij al jaren dood. Een aanzienlijk oeuvre laat zij achter, gecreëerd tussen 1880 en 1913.

19 oktober 1993, precies vijftig jaar later. De naam Camille Claudel is voor velen inmiddels een bekend begrip geworden. Het is de naam van een beeldhouwster maar ook van een vrouw met een dramatisch leven. Te vaak nog wordt ze slechts geassocieerd met de beeldhouwer Auguste Rodin, als zijn leerlinge en geliefde. Of zij blijft in de schaduw staan van haar broer de dichter Paul Claudel.
Ik besluit mijn doctoraalscriptie over haar te schrijven en hoop daarmee een bijdrage te kunnen leveren aan de herwaardering van Camille…

View original post 624 woorden meer

%d bloggers liken dit: