In memoriam Camille Claudel: 19 oktober 1943 – 19 oktober 2013

Volg-en leestip voor iedereen die geïnteresseerd is in Camille Claudel.

Camille Claudel Statuaire

in memoriam Camille Claudel 19 okt 1943 - 19 okt 201319 oktober 1943, na een internering van ruim dertig jaar sterft de beeld­houwster Camille Claudel in het gesticht van Montdevergues. Drie dagen later vindt de begrafenis plaats, er is geen enkel familielid aanwezig. Begin jaren vijftig wordt het graf ontruimd, Camille is inmiddels vergeten. Voor de maatschappij en de kunstwereld is zij al jaren dood. Een aanzienlijk oeuvre laat zij achter, gecreëerd tussen 1880 en 1913.

19 oktober 1993, precies vijftig jaar later. De naam Camille Claudel is voor velen inmiddels een bekend begrip geworden. Het is de naam van een beeldhouwster maar ook van een vrouw met een dramatisch leven. Te vaak nog wordt ze slechts geassocieerd met de beeldhouwer Auguste Rodin, als zijn leerlinge en geliefde. Of zij blijft in de schaduw staan van haar broer de dichter Paul Claudel.
Ik besluit mijn doctoraalscriptie over haar te schrijven en hoop daarmee een bijdrage te kunnen leveren aan de herwaardering van Camille…

View original post 624 woorden meer

Advertenties

#GTKY [6] Patrick Wouters

#FlashbackFriday

2 Zielen 1 Gedachte

.

~ #GTKY [Get To Know You]

.

Vandaag hebben we weer een gastblog voor jullie, ditmaal van Patrick Wouters (communicatieadviseur & ‘verbinder’) over:

.

VERBINDEN

VerbindenOffline of online: het is altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Een vriend van mij, ondernemer en conceptontwikkelaar, schreef het zo: I am a passionate networker, who loves meeting new people and feel that letting go of a chance of meeting someone new is like throwing away a winning lottery.” Op de keper beschouwd, is dat ook zo. Expect the unexepected. En jezelf leren kennen? Dat kan iedere dag opnieuw.

Op deze zonnige herfstdag is er geen tijd voor melancholie. Wel voor reflectie. Ik heb zojuist een loopbaan- en ontwikkelassessment afgerond en het gesprek met de adviseur/psycholoog geeft me vleugels. Het was een goed reflectiemoment en een middel om beter inzicht te krijgen in mijn drijfveren en ambities. Sommige inzichten zijn nieuw…

View original post 247 woorden meer

Wedergeboorte van de Rode Olifant

Volgtip. Blog van mijn oud-collega Sipke van der Peppel. Warm aanbevolen.

Anno1900

De grote ontvangsthal in de Rode Olifant.

De Rode Olifant stond al heel lang op mijn verlanglijstje van gebouwen die ik graag eens zou willen bezichtigen. Op zaterdag 21 juni ging mijn wens in vervulling en kon ik dit statige Amsterdamse School pand eindelijk eens van binnen bekijken tijdens de Dag van de Architectuur in Den Haag.

Gebouw de Rode Olifant, foto: Spaces

De Rode Olifant is een imponerend Amsterdamse School gebouw aan de rand van het Malieveld. Wie vanaf de A12 het centrum van Den Haag binnenrijdt, ziet het imposante kantoorpand aan het einde van de Utrechtse Baan voor zich opdoemen. Het voormalige hoofdkantoor van oliemaatschappij Esso dankt zijn bijnaam aan een sculptuur van een olifantenkop in de toren. En aan de warme roodbruine kleur van de 3,5 miljoen gebruikte bakstenen! De zandstenen beelden op de gevel en toren zijn gemaakt door de Haagse beeldhouwer Joop van Lunteren (1882-1958).

View original post 639 woorden meer

Surabaya 1993

Surabaya in the ninetiesHerman, mijn rootsreis naar Indonesië dateert alweer van 20 (!) jaar geleden. De tweede trip naar ‘het land achter de horizon’ (Mochtar Lubis) was in alle opzichten bijzonder. Het werd een soort van sentimental journey, maar dan met de herinneringen van een ander en een handvol familiefoto’s en verhalen.

Dagboekfragment, Surabaya, 8 oktober 1993
Mijn schoonvader heeft gevraagd of we een foto willen maken van de Mariniersgraven op het Ereveld Kembang Kuning. Het ereveld kan je alleen bereiken via de Christelijke begraafplaats. In een opwelling besluit ik eerst de registers van de Christelijke begraafplaats te raadplegen. Stel dat mijn overgrootmoeder hier begraven ligt. Vaag staat me iets bij dat mijn vaders oma in Surabaya haar rustplaats vond, maar waar?

De vriendelijke medewerkers van de begraafplaats zijn zeer behulpzaam. Binnen een mum van tijd vinden we de gegevens: M.J. Stok – De Boer (1889 – 1957). Ik ben blij verrast. Het graf van mijn overgrootmoeder is gauw gevonden. Het ziet er goed onderhouden uit. Alles wijst erop dat iemand de zorg van dit graf op zich heeft genomen. Ik maak foto’s voor haar kleinkinderen in Nederland. We worden daarbij omringd door veel nieuwsgierige mensen. Een Indonesisch jochie van pakweg tien jaar volgt ons de hele tijd met belangstelling. Nadat de foto’s op het Ereveld van Kembang Kuning zijn gemaakt en we aanstalten maken om weg te rijden komt hij op ons afgerend. Of we willen wachten want er is op de begraafplaats een familielid dat ons wil ontmoeten. Ik kijk verschrikt op. Welk familielid dan? In de verte komt een oudere vrouw aangelopen. Zij blijkt de weduwe te zijn van een jonger broertje van mijn oma die vandaag op de verjaardag van haar overleden man een bezoek aan zijn graf heeft gebracht. Als ik haar vertel wie ik ben omhelzen we elkaar. Voor ons beiden is deze ontmoeting een lot uit de loterij.

Patrick Wouters

In aanloop naar De Grote Surabaya Show, posten presentatoren Herman Keppy en Patrick Wouters teasers, anekdotes, foto’s en andere bijzonderheden. Blijf ze volgen op Facebook: https://www.facebook.com/DeGroteSurabayaShow