Migratie: het gezin Wouters-Pernet

De eerste sneeuw. Mijn vader kwam in 1958 vanuit Indonesië terecht in een contractpension in Noordwijkerhout.

De eerste sneeuw. Mijn vader kwam in 1958 vanuit Indonesië terecht in een contractpension in Noordwijkerhout.

In het Cultuurpaviljoen van de 59e Tong Tong Fair, was van 25 mei tot en met 5 juni 2017, de tentoonstelling Naar Holland te zien. Een tentoonstelling over de komst van honderdduizenden Indische Nederlanders. Spreken we van repatriëring, migratie, of vlucht? Waarom kozen zij niet voor het nieuwe Indonesië? Patrick Wouters bracht onderstaande foto’s en tekst in. Het Indische verhaal van zijn ouders, Schelte Wouters en Marijke Wouters-Pernet.

Marijke Pernet, vertrok in 1958 met haar moeder en beide zusters naar Nederland. Zij moesten weg uit Surabaya: ‘Indo’s werden niet meer getolereerd en zelfs ernstig gediscrimineerd. Onze baboe deed de boodschappen; wijzelf werden niet meer geholpen in de winkels. Patricks ouders, die zich altijd Nederlander hebben gevoeld, hadden overigens altijd al het plan om naar Nederland te gaan.’ Vader Pernet bleef op verzoek van zijn werkgever nog twee jaar in Indonesië, om kennis over te brengen op zijn opvolgers. Hij voegde zich in 1960 (twee jaar later) bij zijn gezin, dat bij aankomst in Eindhoven was gehuisvest in een zogenaamde nissenhut, bouwvallige noodopvang met golfplaten daken, na de Tweede Wereldoorlog gebruikt door Amerikaanse militairen. Later kregen zij een behoorlijk huis.

Marijkes aanstaande, Schelte Wouters (1932-2013), vertrok in 1958 met de SS Waterman, omdat hij bij zijn verloofde wilde zijn, maar ook omdat het (politieke) klimaat voor Indo’s en (Indische) Nederlanders in Indonesië ronduit slecht was; blijven was geen optie meer. Hij kwam terecht in contractpensions; eerst in Noordwijkerhout en vervolgens in Den Haag. Hij was er met vrienden: voor hem was het een groot avontuur en hij kreeg goede kansen op werk. Marijkes ouders besloten in 1962 naar de VS te emigreren, en bouwden daar een geweldig bestaan op. Zij hadden genoeg van Nederland waren en verbolgen over het feit dat alle steun voor de overtocht, kleding en woninginrichting terugbetaald moest worden.

Marijke en Schelte bleven: hun zoon Patrick was net geboren, Schelte kreeg een baan bij Philips in Den Haag. Zij kozen voor zekerheid, niet voor avontuur. Bij geen van allen heeft angst ooit een rol gespeeld in hun overwegingen. Maar terug naar Indonesië wilden zij niet, zelfs niet voor vakantie.

De sfeer onder de Indo’s was heel goed, aldus de familie Wouters; er heerste een mentaliteit van aanpakken, men steunde elkaar onderling en er werd gefuifd. Deze foto is gemaakt op de twintigste verjaardag van Marijke Pernet (Patricks moeder), 15 augustus 1959. Zij (met sigaret) staat in het midden op de foto, met haar verloofde, Schelte Wouters. Op de achtergrond zijn de nissenhutten zichtbaar.

Spijtoptanten: Nederlandse politici zagen aanvankelijk geen plek voor spijtoptanten in Nederland. Druk vanuit de publieke opinie bracht daar verandering in. Schelte Wouters probeerde in 1960 met hulp van De Telegraaf de politiek te overtuigen om zijn moeder, stiefvader, broer en zussen in Nederland te accepteren; zij hadden een zware tijd in Surabaya. In 1961 kon zijn moeder met haar tweede man naar Nederland komen.

Schelte Wouters had het enorm naar zijn zin bij Pension Krüger in Den Haag. Hij (rechtsachter) is hier gefotografeerd op zijn zesentwintigste verjaardag, 20 november 1958.

Meer informatie over de tentoonstelling en de follow up vind je op de website van de Tong Tong Fair. Met dank aan Esther Wils (eindredactie).

In het kader van het onderwerp Diversiteit en Inclusie publiceer ik op LinkedIn, Facebook en WordPress  nieuwe en eerder gepubliceerde artikelen over het Indische verhaal.

Advertenties

Indischen in Indonesie: Niet altijd Indisch

Door Blauwe Ogen

Dit is een bijdrage van Sabina de Rozario.
29 juni 2017.

Het is al een tijdje geleden dat ik via de Facebookpagina van Door Blauwe Ogen een speciale  oproep heb geplaats , een enkele lezer weet het misschien nog. In 2015 was ik op zoek naar jonge Indischen die zijn geboren en getogen in Indonesië.

Oproep 3e generatie Indos Screenshot van Facebook pagina Door Blauwe Ogen

Volledig Indonesisch
Het artikel onder de oproep (zie foto) gaat over Alfons, een derde generatie Indische geboren in Indonesië. Hij voelt zich Indisch, omdat hij met verschillende Indische of Europese waarden en normen is groot gebracht (lees hier het hele artikel). Na Alfons heb ik meer personen gevonden met deze gemengde achtergrond, maar zij hebben niet de ervaring zich Indisch te noemen of voelen, zelfs niet een beetje.
Zij voelen zich volledig Indonesisch en niet Indisch of gemengd en daarmee houdt het gesprek min of meer…

View original post 539 woorden meer

Het land van afkomst

Een bijdrage van Patrick Wouters Het is leuk om een reisverslag te ontvangen in de mailbox van Door Blauwe Ogen. Het is afkomstig van Patrick Wouters, mede-auteur van Platform Door Blauwe Ogen. Hij is net terug uit Suriname en inmiddels verknocht aan het land. De manier hoe hij het heeft beleefd vind ik (Sabina) zó […]

via Het land van afkomst — Door Blauwe Ogen

Omdenken in de Indische keuken: meet and eat met Melissa Trouerbach en Patrick Wouters

Zaterdag 30 mei 2015 om 14:00 uur, theater De Bengkel, Tong Tong Fair Den Haag.

10926205_633488293446809_3784484799921596843_o

Hoe zit het met allergieën? Hoe zit het met de balans tussen verantwoord en lekker eten? Levensgenieters Melissa Trouerbach en Patrick Wouters van E-Indo vertellen je hun verhaal. Als gasten ontvangen zij Zazí voor een bijzonder muzikaal intermezzo en culinair wizard Erik Westra van Wijnbar/Indisch eetcafé Plan B Delft.

De weg naar een gezonde levensstijl gaat met vallen en opstaan. Melissa en Patrick nemen je mee op die reis. Op e-indo.nl vind je hun verhalen, recepten en lifestyle tips.

grid e indo

Meer informatie

Sponsored by Go-Tan (a foodloving family)

#Mijmermoment: Good Vibrations

Blue Monday? Niets van dat alles. Lees mijn blog over positiviteit en optimisme.

Door Blauwe Ogen

“Hi Patrick, ik ben jouw oma. Welkom in Amerika.”
In de zomer van 1968 ontmoette ik voor het eerst (!) mijn grootouders langs moederskant. Enkele maanden na mijn geboorte in 1962, emigreerden zij naar de Verenigde Staten van Amerika.
Mijn opa had het al snel gehad met zijn vaderland. Het grootste gedeelte van zijn leven woonde hij in het moederland (voormalig Nederlands-Indië).
Omdat zijn toenmalige werkgever hem vroeg nog ‘even’ te blijven, repatrieerde hij pas in 1960 met de Zuiderkruis naar Nederland. Zijn gezin verbleef daar al sinds 1958 (!).
In mijn geboortejaar emigreerde hij met mijn oma en hun twee dochters naar Californië. Hij begon een nieuw bestaan op zijn 51e. Mijn moeder bleef in Nederland achter.

Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA) Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA)

The wonder years
Ik herinner me nog goed hoe ik als zesjarige rondstapte op het vliegveld van Los Angeles…

View original post 413 woorden meer

#mijmermoment: eten = verbondenheid

Mijn nieuwste blog voor Door Blauwe Ogen, een project van Sabina de Rozario.

Door Blauwe Ogen

“Eet jij nog weleens thuis Pat?” Deze reactie op de zoveelste Indische maaltijdpost van mij op Facebook, deed me even nadenken: ik ga graag uit eten, iets wat ik nog steeds leuker vind dan koken: gezellig bijpraten, ngobrol. Maar nu luidt mijn antwoord: “Ja. Ik eet ook graag weer thuis.”
Ik heb een handvol foto’s uit het pré-internettijdperk waarop ik vol trots mijn Indische gerechten laat zien die ik in de tachtiger (!) jaren frequent maakte. In mijn early twenties verliet ik het ouderlijk huis voor een fraai tweekamerappartement in Oud Rijswijk. Ik ging op mijzelf wonen en nam mee:

  • Indische recepten van mijn moeder, netjes overgeschreven en in een multomap verzameld.
  • een blauwgewolkte BK rijststomer.
  • een elektrische rijststomer van National: eerst rijst wassen en dan een vingerkootje water toevoegen.
  • een wonderpan om pastei tutup en frikadel pan te maken: in mijn nieuwe stek had ik geen oven.
  • een theelepel…

View original post 360 woorden meer