Categorie archief: Muziek

Maandag 8 december 1980

New York, New York, maandag 8 december 1980

Opnieuw beginnen
In de zomer van 1980 schreef de Hitkrant dat HIJ na een pauze van pakweg vijf/zes jaar in de studio was gesignaleerd. Een muzikale comeback waarnaar ik reikhalzend uitkeek. En niet door mij alleen.
Als voorbode van wat zou komen, draaide mijn favoriete radio diskjockey Frits Spits zijn nieuwe single: (Just Like) Starting over. Als vriend van de Avondspits was ik dagelijks even na zessen aan de radio gekluisterd. Huiswerk makend. We aten altijd vroeg, voor vijven. Die stem, die sound: vijf jaar pauze hebben hém goed gedaan zei Frits Spits in zijn afkondiging van de plaat. In mijn herinnering was het vrijdag 24 oktober. De zaterdag erop kocht ik de single bij Radio Modern in Winkelcentrum In de Boogaard. In de pauze van mijn zaterdagbaantje bij Toko Menuet. Nog geen maand later stond ik weer bij Radio Modern. Het album Double Fantasy kreeg als ondertitel A Heart Play. De dialoog tussen man en vrouw in goede én slechte tijden raakte mij meteen in het hart: live is what happens to you, while you’re busy making other plans. Niet iedereen kon deze domestic bliss waarderen. Maar dat veranderde snel…

John & Yoko, 26 november 1980, door Allan Tannenbaum.

Walking on thin ice
De weken voor Kerst 1980 stonden in het teken van de promotie van Double Fantasy: grote interviewsessies, plannen voor een Europese tour in 1981 en het realiseren van de follow up: Milk and Honey. Dat Double Fantasy niet de klapper werd waarop gehoopt deerde hem niet:
“That’s okay. We still got the family.”
Zijn aandacht richtte zich de dagen vóór maandag 8 december op een ander huzarenstukje: Walking on thin ice waarop hij hypnotiserend lead guitar werk liet horen, opgenomen op donderdag 4 december:
I may cry someday,
But the tears will dry whichever way
And when our hearts return to ashes
It’ll be just a story.

Het nummer met een profetische tekst van de liefde van zijn leven was nog niet af. De overdub van de lead guitar stond voor maandagavond de 8e gepland, in de Record Plant Studio.
Thuis luisterde hij onafgebroken naar de track. Ook dat weekend.
Zaterdag de zesde richtte hij zich tot het Britse publiek tijdens een lang BBC-interview met een nogal vervelende Britse radiomaker.
De stilte van de zondag leek op de doodse stilte voorafgaand aan een tsunami zou zijn vrouw later vertellen.

John Lennon, door Annie Leibovitz. Thuis, 8 december 1980.

Maandag 8 december is een ongewoon warme winter dag voor New Yorkse begrippen. In appartement #72 in het Dakota appartementencomplex bij Central Park West is het stel ondanks de korte nacht vroeg opgestaan. Het ochtendritueel verschilt niet veel van de andere dagen, maar vandaag zou knap druk worden.
Ontbijt, half acht, beneden bij Café La Fortuna met cappuccino. Samen. Zonder beveiliging. Want dat was New York voor hem: ongestoord kunnen rondlopen. Zo ook naar de buurtkapper Viz-à-Viz voorafgaand aan de fotoshoot met Annie Leibovitz om 11:00 uur. Mijn favoriete foto’s van hem uit dat jaar zijn door Leibovitz gemaakt. Die dag blaakte hij van zelfvertrouwen en positiviteit. Hoopvol en blij met zijn hervonden creativiteit. In het interview met RKO-radio dat tegen één uur in de middag plaatsvindt, komt dat allemaal samen. Het leven begint bij veertig.

“Wil je dat ik dit signeer?”
Het is donker. Een aarzelende fan drukt zwijgend het album in zijn handen. Ondanks dat hij haast had, zette hij zijn handtekening met aandacht op de hoes: John Lennon 1980.
“Is dit okay?
“John, we komen te laat!”
Zijn vrouw zou zich later herinneren dat ze een beetje geïrriteerd was: waarom nog een handtekening?
Het werk in de Record Plant studio verloopt vlot, tot laat in de avond. Morgen weer een dag. Een hapje eten laat hij schieten: hij wil zijn vijfjarige zoontje zien. Sean is nog op.
Even na 10:45 uur stopt John Lennon één keer teveel op straat.

Rijswijk, maandag 8 december 1980

In de stad waar ik opgroeide is het zes uur later dan in New York. Het hele jaar door. Tijdens de wisseling van de wacht tussen de afspraak met  Annie Leibovitz en het interview met RKO-radio zal het in Nederland rond 18:03 uur zijn. De radio staat aan. De Avondspits begint. Geen huiswerk die avond. Ik leg de laatste hand aan een artikel over John Lennon voor de schoolkrant. De tekening, gebaseerd op het album Rock ‘n’ Roll is tegen elven af.
In New York wachten John en Yoko op de limousine die hen naar de studio brengt. John zet nog één handtekening:
“Is dat alles wat je wilt?”
Een fotograaf legt het moment vast. De ‘fan’ zou blijven wachten op de 72e straat.

Voor het slapen gaan leg ik nog één keer de LP Double Fantasy op de draaitafel. Tevreden over mijn artikel en tekening:
Hard times are over
Hard times are over
Hard times are over, over for a while
De muziek van Yoko Ono op dit album sla ik niet over. Muzikaal en tekstueel heel avontuurlijk. De dialoog tussen man en vrouw versterkt elkaars composities.

In de vroege ochtend van dinsdag 9 december, even na zeven, maakt mijn moeder mij wakker:
“Zal ik je wat vertellen?
John Lennon is dood.
Hij is vermoord…”

Verder lezen en kijken

A beautiful friendship

John & Paul 1968 - Linda McCartney
John and Paul captured at EMI Studios by Linda Eastman (1968). © Linda McCartney Estate

Eind jaren zeventig probeerden twee vrienden uit Liverpool hun vriendschap weer op te bouwen. Af en toe, als de gelegenheid daar was, ontmoetten ze elkaar: pratend, lachend, huilend en ruziemakend. Of de een liet de ander niet binnen. Wat er ook voorviel, uiteindelijk eindigden ze altijd als oude maatjes.

John Lennon stond in de deuropening van zijn appartement in The Dakota in New York City en sloeg zijn arm om Paul McCartneys schouder:
‘”Won’t you think about me every now and then, my old friend?”
Paul zou John nooit meer levend zien.

Jaren later verraste Carl Perkins Paul met een cadeau: het nummer My Old Friend. Naar verluidt emotioneerde dit lied Paul enorm: de sterke tekst bevatte dezelfde laatste woorden van John aan Paul. Hierover heeft Paul niet eerder kunnen/willen spreken:
“If we never meet again this side of life, in a little while, over yonder, where there’s peace and quiet, my old friend, won’t you think about me every now and then?”

  • Kijk en luister op YouTube naar Carl Perkins en Paul McCartney met My old friend.
  • Over de bijzondere vriendschap en laatste ontmoeting tussen John Lennon en Paul McCartney is een mooie film gemaakt (fictie): Two of us.
  • Over zijn vriendschap met John Lennon schreef McCartney het ontroerende Here today, dat hij nog steeds live speelt als tribute: https://youtu.be/VitKLVSja5I
  • In 2020 is het 40 jaar geleden dat John Lennon werd vermoord. Het is ook het jaar van zijn tachtigste geboortedag. Momenteel doe ik onderzoek voor een artikel over maandag 8 december 1980 met als werktitel: Walking on thin ice…

Ticket to ride

Good evening Holland: Paul McCartney in ArnhemHet had wat voeten in de aarde. Het bestellen van een ticket voor het eenmalige optreden van Paul McCartney in Arnhem ging niet van een leien dakje: lange wachtrijen, computerstoring bij de kaartverkoper en een op hol geslagen internetbestelprogramma. Na een hoop ergenis en een klein beetje geduld, wist ik uiteindelijk een mooie zitplaats te bemachtigen.

Frisse Beatles?

beatles 1969_final photocallRechtvaardigt de langverwachte uitgave van de geremasterde albums van The Beatles een run naar de winkel? Het antwoord hierop is niet zonder meer ja.
Vier jaar is gewerkt aan het opfrissen/oppoetsen van de oorspronkelijke mastertapes van alle albums van de meest invloedrijke popgroep ooit.  Dat de Beatles mooier klinken dan voorheen, verschilt echter sterk per geremasterd album, zelfs per nummer en meer nog van de installatie waarop je de cd’s afspeelt.  Het zijn vooral de oudere albums die profiteren van de opknapbeurt (zoals A hard day’s night,  Beatles for sale en Revolver). Abbey Road, een publieksfavoriet, verschilt niet veel van de uitgave uit 1987 (die door vinylpuristen in de ban is gedaan). The white album (The Beatles) klinkt onbetwist beter dan de uitgave uit de jaren tachtig. Sgt. Pepper’s 1987 en 2009 verschillen ook niet veel van elkaar.
Over het algemeen is het geluid van de nieuwe cd’s wat harder dan we gewend zijn en is de helderheid van de opnames zeker verbeterd,  maar niet spectaculair.
Het op cd zetten van het Beatlesouvre in de jaren tachtig was een haastklus, waarvan werd beweerd dat het om een digitaal geremasterd product ging, terwijl (op twee albums na) de LP-masters doodleuk ongewijzigd op cd werden gezet.
Fans van bijvoorbeeld The Doors en Led Zeppelin, mogen dan al tientallen jaren in de buidel tasten om steeds weer opnieuw gemasterde cd’s van ‘hun’groep te kopen. Beatlesfans grepen terug op de oude LP’s of cd’s uit het bootlegcircuit. Totdat EMI en Apple Corps ( het bedrijf van The Beatlesfamily) de hype van 9-9-2009 aankondigden.
De vier jaar die nodig is geweest om de Beatlescatalogus op te poetsen is in ieder geval niet besteed aan de fotoresearch. Hoewel de digipacks bijzonder fraai zijn vormgegeven, is nogal wat beeldmateriaal matig gereproduceerd. Simpelweg omdat het originele beeld niet meer beschikbaar was.
Beatlesfans zijn overigens gewaarschuwd. In Nederland betaal je gemiddeld 100 (!) euro te veel voor de stereobox (14 cd’s en 1 dvd).  Overzee ben je goedkoper uit (zelfs met verzendkosten). Dat geldt eveneens voor de veel te dure Monobox van The Beatles (11 cd’s), die beperkt verkrijgbaar zal zijn (beweert de platenmaatschappij). In het buitenland zijn de losse cd’s gemiddeld 8 euro goedkoper.
Dat de internationale muziekpers zo enthousiast op de remasters reageert, komt waarschijnijk omdat ze een door het team van The Abbey Road Studios zorgvuldig geselecteerd ‘voor- én- na’-vergelijking hebben opgediend gekregen. Het maakt verschil uit of je de cd’s beluistert in de Wisseloordstudio’s of op een goede huis-tuin-en-keukeninstallatie.
Als Beatlefan was het even slikken dat de kritische integrale beluistering van alle cd’s, mij niet voor 100% in hoerastemming bracht. Met name favoriet Abbey Road klinkt op mijn luidsprekers van B & W niet revolutionair verbetert. Toch is het goed dat op de een of andere manier, de muziek van deze band is ‘klaargemaakt’ voor de 21ste eeuw. Nieuwe generaties zullen gefascineerd blijven door de muziek die deze band tussen 1962 en 1970 maakte.

Eerste single

Shocking_blue_inkpot

Gepubliceerd in VARA TV-magazine 9; maart 2007: Single Club. Uitzending woensdag 7 maart 6:05-9.00 uur, Radio 2.

Natuurlijk had ik veel liever geschreven dat Hey Jude van The Beatles mijn allereerste singletje was geweest. Het werd echter De kat van ome Willem/De step van Wim Sonneveld uit de serie Ja zuster, Nee zuster, gekregen van mijn ouders. Ook leuk toch?

De eerste single die ik van mijn eigen geld kocht was Inkpot van The Shocking Blue. Het zal zo rond mijn tiende verjaardag zijn geweest in 1972 dat ik met een handvol guldens naar Vroom en Dreesmann toog. Bij V & D deden ze in die tijd nog al moeilijk als je een singletje wilde beluisteren. Zeker als je een kind was. Mijn keuze voor Shocking Blue moet ik thuis hebben gemaakt. Het liedje zal ik ongetwijfeld hebben opgepikt van radio Veronica. Andere zenders beluisterden we niet.

Zelf denk ik dat het in het oog springende singlehoesje moet zijn geweest of het feit dat het geld per se uitgegeven moest worden, dat ik Inkpot aanschafte.

Mijn allereerste single associeer ik sindsdien altijd met Mariska Veres. Dus ook die zaterdag in december dat ik van haar overlijden hoorde. Haar mooie stem komt weer voorbij op de radio: Send me a postcard, Venus, Never marry a railroad man en Inkpot natuurlijk.

Put some love in your heart

like you put the ink in the inkpot.

Learn it and you will enjoy it baby

to put the ink in the inkpot.

Wat het is verhaal achter uw eerste single? Reageer hier.
Luister ook elke woensdag naar radio 2 voor de single club (Vara ontbijtradio, 6.05 – 9.00 uur).