Later als je dood bent

Deze dasspeld van Yogya zilver kreeg ik jaren geleden van mijn moeder. Zij kreeg hem op haar beurt weer van haar vader. Wie dit krisje aan mijn opa heeft gegeven kan ik niet meer achterhalen. Een erfstuk? Wie zal het zeggen. De juwelier die het kleinnood indertijd reinigde was wel onder de indruk. Ik bewaar de dasspeld in een klein doosje, bij de trouwring die ik niet meer draag en andere zogenaamde kostbaarheden ergens onder in een lade. Mijn zoon die het doosje vindt, komt gretig met de buit naar mij toe: "Papa, mag ik dit hebben als jij dood bent?" "Uh, ik hoop dat dat nog heel lang duurt als je het niet erg vindt, maar het is goed hoor." Dochterlief heeft een aantal Indische boeken uit mijn verzameling al tot de hare gerekend. Dat scheelt later een hoop gekibbel. Ik heb geen antiek of oude sok met geld, geen aandelen of obligaties. Er valt dus weinig te verdelen, behalve dan boeken en CD’s waar de jongste van het stel briefjes met haar naam heeft tussengestopt.

Advertenties

Het Paard van Sinterklaas


Zojuist gezien in Utopolis Zoetermeer: Het paard van Sinterklaas. Een liefdevol gemaakte Nederlandse film voor jong én oud. Een echte aanrader die terecht een Gouden Kalf won.
Kijk verder op de site van Warner Bros Studios voor meer informatie en downloads.
Beeldmateriaal copyright: Warner Bros Studios, Fotografie Victor Arnolds.

Een luie zondag in Tjepoe 1937

.
Zo’n 68 jaar geleden, op een luie zondag aan de Stationsweg in Tjepoe, werd deze foto door mijn opa gemaakt. Aangenaam verpozen in de nadagen van tempo doeloe. Links op de foto mijn oudtante ‘Jopie’ Eijsenring-Van Gaasbeek die onlangs op 91-jarige leeftijd is overleden. In het midden haar man Piet en haar zus (mijn oma), ‘Zus’ Pernet-Van Gaasbeek.
Als er weer iemand overlijdt van de ‘taaie’ generatie uit het land onder de regenboog, moet ik altijd denken aan die woorden uit dat mooie lied van Wouter Muller:
Selemat Jalan, Indisch kind

Iedereen staat even stil
en houdt zijn adem in
voor een allerlaatste groet
aan een Indisch kind
Selamat jalan, selemat jalan,
selemat jalan, Indisch kind

Er gaat weer iemand van ons heen,
die nog onder de waringin
heeft gelegen,
op wie de tropenzon nog scheen,
maar die daar is verdreven
en naar Holland is gegaan
voor een heel nieuw bestaan
en een nieuw begin
voor een Indisch kind, Indisch kind

Citaat uit: Selemat Jalan, Indisch kind
© Wouter Muller, afkomstig van de CD Indisch Hart.

Vakantie

Tussen vakantie hebben en op vakantie gaan zit voor mijn kinderen een wereld van verschil. De eerste week van de schoolvakantie brengen we thuis door. Op de trip naar Frankrijk moet nog even worden gewacht.
Dat betekent dat mijn voorstellen: ‘Wie gaat er mee boodschappen doen? Zullen we een spelletje doen?, Zullen we dit, zullen we dat’, steevast beantwoord worden met tegenvragen. ‘Hoeveel nachtjes slapen nog? Wanneer gaan we nou? Gaan we iets leuks doen?’
Zo’n eerste vakantieweek thuis gaat dus niet van een leien dakje: ongeduldig stuiteren ze door het huis en als het heerlijk weer is, mogen ze dat buiten doen. Kinderen moeten zich ook zelf kunnen vermaken en natuurlijk zal ik ze op gezette tijden ook bezighouden. Terwijl ik over mijn laptop gebogen zit, ontaardt het spelletje Monopoly in gekift. Ik wil er niet altijd bovenop zitten, maar soms …..

Help!!!

Buurtterreur


Eieren tegen de gevel, poep tegen het raam, regenpijp vernield en planten uit de tuin gerukt (tot zover deze selectie). Het laatste half jaar word ik hierop ‘getrakteerd’.
Bij het ministe of geringste word ik midden in de nacht wakker en denk bij mezelf: wat zal er nu weer aan de hand zijn.
Het gaat hier niet om molotovcocktails, brandstichting of andere ellende, maar toch beschouw ik deze vorm van OVERLAST als buurtterreur. Met afgelopen pasen was het weer raak en de ‘oogst’ is hierboven te zien
Volgens mij is het geen kwajongensstreek, maar naar alle waarschijnlijkheid een gerichte actie van een of andere lafaard uit de buurt die het op mij en mijn huis gemunt heeft. Want ik mag aannemen dat je niet uit Lutjebroek met stront in je auto komt aanrijden.
En waarom? Wie het weet mag het zeggen. Mijn kinderen zitten er ook mee in hun maag. Ik hoop binnenkort de kosten van de gevelreiniging op die zieke maloot/maloten te kunnen verhalen.