Euforie

Ook op warme dagen als deze, is mijn laptop mijn venster naar de wereld. Vertrouwde websites hebben een WK-metamorfose ondergaan en ik zie de straten in mijn buurt net zo veranderen in ‘oranjestemming’, waar ik overigens helemaal niets mee heb. Ik hou niet van voetbal en zal er ook niet naar kijken.
OranjegekteMijn buren mogen mijn ladder lenen om de slingers aan de dakgoot op te hangen, ik sjouw en help waar hulp nodig is, maar bedank vriendelijk voor het aanbod om de aanblik van mijn huis te veranderen.

Toch raakt het gevoel van saamhorigheid die de WK-euforie met zich meebrengt mij wel. Ik zie zelfs bij mijn kinderen het enthousiasme. Dus doe ik trouw mee met alle acties om ‘leuke’ Oranjegadgets voor ze te verzamelen. Alles binnen de perken natuurlijk.

In mijn tuin waar het ondertussen tegen de dertig graden is, is het stil, totdat wild getoeter in de buurt mij op de hoogte brengt van de eindstand.

Het Chinese restaurant (waar ik een culinaire ‘specialteit van het huis’ heb besteld) doet na de wedstrijd goede zaken. Drommen jongeren die amper op hun benen kunnen staan, bestellen loempia’s, kindermenu’s en blikjes bier.

"Je bent mooi", zegt de oudste van het stel tegen de jonge vrouw achter de kassa. Hij is 21 en zij zal niet ouder dan 30 zijn. "En lief", voegt hij er met dikke tong aan toe.

"Ik heb mensenkennis, dus ik zie zo of iemand lief is of niet. Echt waar. Neem dat maar van mij aan."

Loempiaatjes_2

Het meisje bloost en waardeert de belangstelling van deze vriendengroep wel.

"Ik ben toch te oud voor jullie. Hoe oud denken jullie dan dat ik ben?"

De jongens hebben geen zin in raadsels.
"Niemand is ooit te oud voor ons."
Lallend en boerend wordt de wedstrijd geëvalueerd terwijl met plastic bestek de avondmaaltijd voor de deur van het restaurant wordt genuttigd.
“Dit is zo genieten meneer”, zegt één van de knullen die nog het meest nuchter over komt. “Heerlijk. En dit is nog maar de eerste wedstrijd.”

Advertenties

Staatsgevaarlijk?

Ik heb geen strafblad en nergens zult u iets lezen over Patrick W. te H. Ook zult u van mij nóóit foto’s aantreffen met een zwart balkje voor mijn gezicht. Nooit? Zeg nooit nooit! Ik beken meteen. Ik ben het op deze foto, pakweg 25 jaar oud en nog vol met idealen. De foto is gevonden in het archief van de Stasi, de gevreesde geheime dienst van de in mijn ogen verwerpelijke socialistische heilstaat die de (voormalige) DDR was. Tussen 1983 en 1985 vervulde ik als dienstweigeraar mijn vervangende dienst bij de vredesbeweging. Het was de tijd van de anti-kernwapendemonstraties en nog meer acties waarvoor ik toen de straat op ging. Van 1986 tot en met 1990 was ik bovendien bestuurslid. Het was ook de tijd dat de Nederlandse geheime dienst, de BVD, met regenjassen en al, belangstelling toonde voor bewegingen links van het midden. Het kantoor waar ik werkte is tijdenlang geobserveerd en telefoons werden daadwerkelijk afgeluisterd. Bij het pannenkoekenhuis op het Malieveld (bekend bij trouwe Pasargangers) liepen de heren in hun opvallende regenjassen de deur plat. Natuurlijk hadden allerlei geheime diensten interesse in mensen en organisaties die zich inzetten voor vrede en gerechtigheid. Neemt u van mij maar aan: er is weinig voor nodig om in het archief terecht te komen van een geheime dienst. Mijn foto en die van vele anderen is gepubliceerd in Over de Muur. De DDR, de Nederlandse kerken en de vredesbeweging van Beatrice de Graaf. De Graaf concludeert in haar promotie-onderzoek dat niet alleen de politiek, maar ook Nederlandse kerkgangers en vredesactivisten de jaren zeventig en tachtig de Muur tussen oost en west hebben doorbroken. Als eerste onderzoeker heeft De Graaf uitvoerig de Stasi-archieven onderzocht op spionage jegens Nederlandse personen en organisaties. Verder lezen?

Spelling / speling

Mijn werkgever heeft wijselijk besloten de nieuwe spelling pas vanaf 1 augustus 2006 toe te passen.
In de nieuw spelling hebben zo’n duizend woorden een andere spelling gekregen. De voornaamste wijzigingen zijn:
· een aantal woorden heeft een tussen-n gekregen of verloren;
· de regels voor hoofdlettergebruik zijn gedeeltelijk veranderd;
· de regels voor het aaneenschrijven zijn verfijnd.

Mijn websites zijn nog in de oude spelling geschreven. Heb dus wat huiswerk. Zoek de verschillen:
· nasigoreng wordt nasi goreng
· zwartwitfoto wordt zwart-witfoto
· indischman wordt Indischman
· oriënt wordt Oriënt
· Indo-europeaan wordt Indo-Europeaan
· Indo-europees wordt Indo-Europees
· Indo wordt indo (hoe toch deze?)

Natuurlijk kan de spellingscontrole dit allemaal niet bijbenen, dus wie alles nog eens wil nalezen kan het nieuwe Groene Boekje raadplegen of de woordenlijst met spellingswijzigen bekijken op de internetsite van de Taalunie.

Dat de nieuwe spelling voor veel onduidelijkheid zal zorgen moge duidelijk zijn. De Taalunie is wel zo sportief om de reacties op de onbegrijpelijke veranderingen op haar eigen site te publiceren.

Wensje

“Doe ik het goed?” Driftig zwaaiend met haar vlaggetje, papieren mijter op haar hoofd, zoekt Mei (vol verwachting) bevestiging bij haar leeftijdsgenootjes.
Haar moeder (adoptiemoeder is een woord dat Mei nog niet kent) kijkt trots naar haar oudste kind. Mei valt op met haar rode regenjas, goudkleurige huid met de rode wangetjes. In het land waar zij is geboren, het land van de muur, kennen ze hém niet.
De tekening opgerold en gestrikt met het rode lint en het wensje neemt hij dankbaar in ontvangst. Hij kent de grootste wens van Mei en haar ouders. De kamer op de tekening is nog leeg op de meubeltjes na. Volgend jaar, als hij weer naar haar dorp komt, zal haar zusje er bij zijn.

Comes a time

Zijn gitaar hing nonchalant over zijn schouder. Ondanks zijn sjofele kleding en verweerde gezicht, had hij iets charismatisch over zich.
De volle maan op het strand waar hij ronddoolde zorgde voor feeërike verlichting.
Hij vroeg of hij wat mocht spelen.
“Comes a time” was het lied dat hij zong en de mensen om de vuurkorf hingen aan zijn lippen. Twintig jaar geleden zong hij het voor het eerst op Nederlandse bodem, zich nog niet bewust wat de toekomst hem zou brengen.

Come a time when you’re driftin’
Comes a time when you settle down
Comes a time feelin’s liftin’
Lift that baby right up off the ground
Oh, this world keeps spinning round
It’s a wonder tall trees ain’t layin’ down
There comes a time

Tranen liepen over zijn wangen. Was het de wind? Waren het de blikken van de toegestroomde omstanders waar hij verlegen van werd? Het wegebbende refrein dat in de duinen weerkaatst werd, There comes a time?
Het ongrijpbare gevoel van geluk was alweer verdwenen, als voetafdrukken in het zand, geraakt door de vloed.

Het citaat is afkomstig uit Comes a time van Neil Young (1978)

De reünie

Ik rij met mijn kinderen nog wel eens door de straat waar mijn lagere school heeft gestaan. Zo kan ik ze het decor laten zien waartegen veel foto’s uit mijn jeugd zijn gemaakt. De kinderen willen graag dat ik vertel van ‘vroeger’. Over ‘papa’s basisschool’, de Pius XII waar ik een heerlijke tijd heb gehad, liefst met foto’s er bij.

De oude school is al lang geen school meer, maar kinderen zijn er nog wel te vinden: in het gebouw zit nu een crèche.
De oude school. Aan de buitenkant hetzelfde gebleven. Van binnen veranderd. Net als wij?

De meeste kinderen uit het schooljaar 1973/1974 heb ik 31 jaar niet gezien. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het ze is vergaan. Vooral de laatste jaren. Gisteren kon ik het ze vragen, tijdens een onvergetelijke reünie.
Van huis uit ben ik geen reüniemens. Ben er zo één die bij wijze van spreken een reünie organiseert en op het laatste moment terugkrabbelt. Nu niet. Gelukkig maar, want het werd een avond om niet gauw te vergeten.
Natuurlijk sta je even stil bij degenen die er nooit meer bij kunnen zijn, maar gelukkig zijn er nog veel jaargenoten opgespoord. Met ieder een eigen verhaal, het nodige lief en leed, maar bovenal alive and kicking. Ik heb het gevoel dat we best wel goed terecht zijn gekomen.