Het grote avontuur

In zeker drie sollicitatiegesprekken is mij naar mijn favoriete boek(en) gevraagd. Het grote avontuur (Le grand Meaulnes) van Alain-Fournier zat daar altijd bij. Ik kreeg het ooit als verjaardagscadeau van het afdelingshoofd dat mij aannam.
Deze nog altijd veel gelezen klassieker uit de Franse literatuur is het enige boek dat Alain-Fournier kon afmaken. Als militair werd hij (zevenentwintig jaar oud) in september 1914 als vermist opgegeven. Pas in 1991 werd zijn stoffelijk overschot gevonden in een bos bij Verdun.
Het grote avontuur vertelt van de zoektocht van Augustin (de grote) Meaulnes naar het geheimzinnige landhuis waar hij ooit – verdwaald – terecht was gekomen en waar hij zijn grote liefde, de beeldschone Yvonne de Galais had ontmoet.
De oude school en het geheimzinnige landhuis bestaan nog steeds. In la Chapelle D’Angillon, in de buurt van de ‘geheimzinnige’ bossen van de Sologne, is een museum aan Alain-Fournier gewijd.
In de reeks Salamander Klassiek verscheen onlangs de elfde druk van de Nederlandse vertaling door Max Nord.

Hoe ziet uw favoriete boeken top drie er uit?

Advertenties

Gouden Boekjes zijn terug

Ik schreef hier eerder over mijn favoriete Gouden Boekjes.
Goed nieuws voor de liefhebber: Uitgeverij Rubinstein brengt de ‘oude’ titels weer terug op de Nederlandse markt.
Kijk op de speciale Gouden Boekjes website voor de nieuwste titels.

Pramoedya Ananta Toer

Mijn favoriete Indonesische schrijver Pramoedya Ananta Toer zal nog even tot donderdag moeten wachten. Dan pas wordt bekend gemaakt wie de Nobelprijs literatuur krijgt.
Ieder jaar wordt zijn naam wel genoemd als mogelijke kanshebber. Ik hoop dat hij nu eens in de prijzen valt. Wie zijn boek Het meisje van het strand heeft gelezen, zal begrijpen waarom.
Pramoedya Ananta Toer, geboren in 1925 in Blora (ook de geboorteplek van mijn moeder), heeft jarenlang gevangen gezeten. Tijdens zijn gevangenschap heeft hij gewerkt aan zijn magistrale tetralogie over de opkomst van het Indonesisch nationalisme: Aarde der mensen, Kind van alle volken, Voetsporen, Het glazen huis .
De meeslepende verhalen vertelde hij eerst aan zijn medegevangenen. Pas later werden ze op schrift gesteld.
De meeste van zijn boeken zijn overigens vertaald in het Nederlands en uitgegeven door Uitgeverij De Geus. Een omvangrijk oeuvre met vele verrassingen.
In 1999 kon Pramoedya voor eerst sinds jaren Indonesië verlaten voor een heuse toernee. Marco van Bolhuis maakte de foto tijdens het bezoek van Pramoedya aan Den Haag.

Alex G. Bardsley heeft een uitgebreide website aan Pramoedya gewijd.

Foto: © Marco van Bolhuis

Mochtar Lubis 1922 – 2004

Op 4 juli jl. overleed in een ziekenhuis in Jakarta, schrijver en journalist Mochtar Lubis.
Lubis was in Nederland zeker geen onbekende.
Zijn overlijdensbericht kwam ik toevallig tegen op The Jakarta Post online. In de Nederlandse media heb ik er niets over gelezen of gehoord.
Mochtar Lubis werd in 1922 geboren in Padang op West-Sumatra. In Europa is hij vooral bekend geworden als de journalist, die in het Indonesië van Soekarno en Soeharto geen blad voor de mond nam. Zijn strijd voor persvrijheid en tegen corruptie heeft hem vele jaren gevangenschap gekost.
In Nederland zijn de boeken van Lubis helaas alleen nog maar antiquarisch te verkrijgen.
Weg zonder eind (Djalan Tak Ada Udjung) uit 1969 speelt zich af tijdens de tijd van de eerste politionele actie. Het is nog steeds een boek dat ontroert.
Ook bekend is het in Nederland veel verkochte geschiedenisboek Het land onder de regenboog. Rijk geïllustreerd, maar vooral interessant omdat het ons een Indonesische visie op de geschiedenis van de gordel van smaragd gunt.
Zijn reisboek, Insulinde, Het land onder de zon, is minder bekend, maar net zo bijzonder: het toont zonder opsmuk de liefde voor zijn land.
“Kom dus met me mee en bezoek het Indonesië van vandaag en we zullen zien, wat we wíllen zien. Ik kan niet beloven dat het allemaal even mooi en ontroerend zal zijn.”

De filialen van boekhandel De Slegte hebben bovengenoemde boeken ongetwijfeld staan.

The Jakarta Post online

Gouden Boekjes


Ooit kreeg ik voor vaderdag van mijn kinderen een drietal Gouden Boekjes waar ik zelf als kind verzot op was: Vijf brandweermannetjes, Het Koekemannetje, De gele taxi
Ook hield ik veel van Wim is weg en van Sambo, het kleine zwarte jongetje.
Mijn dochters willen graag dat ik voorlees uit de Gouden Boekjes. Prachtig geïllustreerd. Heerlijk om te lezen en om uit voor te lezen.
De eerste reeks Golden Books verschenen in 1942 bij uitgeverij Simon & Schuster in New York. In 1953 zijn ze door uitgeverij De Bezige Bij op de Nederlandse markt gebracht. Onder redactie van Annie M.G. Schmidt en Han G. Hoekstra werden de leukste verhalen uitgezocht en vertaald.
Er zijn 3 oorspronkelijk Nederlandse boekjes verschenen. Één daarvan is Wim is weg, geschreven en getekend door Rogier Boon, Batavia 1937 – Den Haag 1995.

Wat was uw favoriete titel?

Paula Gomes

Bijna iedere dag signeert zij haar boeken bij Pasar Boekoe van Stockum in Paviljoen Senang tijdens de 46e Pasar Malam Besar: Paula Gomes.
Al jaren neem ik mij voor een boek van haar te kopen. Het is er alleen nooit van gekomen.
Ik maakte wel eens een praatje met haar (wat veel pasargangers deden). Geduldig vertelde ze over haar boeken. Geen verkooppraatje. Zij heeft haar ziel in haar vertellingen gelegd.
Een collega dweepte al wat langer met haar werk.
‘Dat móet je echt lezen’.
Hij had gelijk. Beter laat dan nooit.

Op de website van het Damescompartiment van Vilan van de Loo zijn fragmenten uit het werk van Paula Gomes te lezen.
Aanraders:
Tropenkind (bundeling van drie korte romans)
De verloren goeling (briefwisseling met Rudy Kousbroek)