Boekpromotie: de kracht van mond-tot-mondreclame

Een meisje van honderd - Marion BloemGeen enkele schrijver kan zonder. Maar hoe pakken uitgevers dat eigenlijk aan? Hoe ga je om met de gesel van de vermaledijde boekentopzoveel? Hoe zorg je dat je gelezen wordt? Diverse organisaties en adviseurs houden zich daarmee sinds jaar en dag bezig. Wat werkt wel en wat werkt juist niet? Ik geloof zelf in de kracht van mond-tot-mond-reclame. Het beste bewijs is “De schaduw van de wind” van Carlos Ruiz Zafon, dat dankzij de lezers ervan een wereldpubliek vond. Kan dat in Nederland ook? Wie het weet mag het zeggen. Inmiddels gaat als een lopend vuurtje, dat “Een meisje van honderd” van Marion Bloem een must read is.

Marion Bloem verweeft de geschiedenis van Nederlands-Indië met de levensgeschiedenis van Moemie. Het is een meeslepend verhaal, dat tot het beste van Bloem gerekend kan worden. Wie van lezen houdt en mooie verhalen, zal het boek maar moeilijk naast zich neerleggen. Ook na afloop ben je nog lang niet klaar met dit boek.

Rik Wouters

Rikwouters1913Ruim negentig jaar geleden stierf hij in Amsterdam, vlak voor zijn 34ste verjaardag. In zijn korte, maar productieve loopbaan, creëerde de Vlaamse schilder en beeldhouwer Rik Wouters 170 schilderijen, 35 sculpturen, 50 etsen, 40 pastels en 1.500 tekeningen.

Het zal rond 1974 zijn geweest dat ik mijn naamgenoot tegenkwam in het laatste deel van de Winkler Prins encyclopedie die mijn ouders zich gelukkigerwijs hadden laten aansmeren door een colporteur van uitgeverij Elsevier. Steevast bladerde ik per deel alle bladzijden stuk voor stuk door en las wat mij interesseerde. En dat was veel. U begrijpt: ik ben een kei in het spelletje Triviant.
Met name het beeldmateriaal uit de encyclopedie is mij bijgebleven.
De zwartwitfoto van het bronzenbeeld De dwaze maagd (La Joie de vivre) van Rik Wouters isDwazemaagdencyclopedie  zo’n afbeelding die je niet vergeet. Aan dit beeld, dat in 1912 in brons werd gegoten, werkte hij sinds 1909. Wouters’ schilderwerk doet sterk denken aan Vincent van Gogh en James Ensor. Maar wie goed oplet, ziet dat hij zich ook heeft laten inspireren door Cézanne, Monet en Renoir. Toch heeft Wouters in zijn omvangrijke werk eigen accenten gelegd.
Opgejaagd door armoede, de Eerste Wereldoorlog en een vreselijk ziekte, werkte Wouters als een bezetene, altijd weer geïnspireerd door zijn vrouw en muze: Nel.

Bij toeval kwam ik bij boekhandel De Slegte een ramsjexemplaar tegen van Rik Wouters, visies op een levensloop. Een prachtig, rijk geïllustreerd boek met herinneringen van Nel Wouters. Ik was blijkbaar niet de enige die blij was, want een student kunstgeschiedenis vertelde lyrisch aan een vriend hoe zeer hij het werk van deze kunstenaar bewonderde en het werkelijk onbegrijpelijk vond dat niemand hem kende.

Ik kon het niet laten om mijn Triviantkennis te spuien en de kunststudent viel van de ene verbazing in de andere. Nee, hij geloofde niet meteen dat ik bekend was met deze Belg en al helemaal niet dat ik Patrick Wouters heette. De kunstenaar die hij namelijk bewonderde, kende immers niemand…

Virtuele tentoonstelling Rik Wouters

Biografie Rik Wouters

De schaduw van de wind – Deel II

Sempre_1

Er zijn van die boeken die je niet kunt uitstaan omdat ze lijden aan het Dan Brownsyndroom. Boeken waarvan men meestal zegt dat je ze gelezen moét hebben. Waarover iedereen het heeft. Boeken die ík meestal links laat liggen…

Zo’n boek is De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón juist niet. Zelden heb ik met zoveel respect over een boek horen praten als over deze pil van vijfhonderdzoveel pagina’s. Niet eerder heb ik mij zo laten meeslepen door een boek, dat ik zelfs bereid was verlof op te nemen om het uit te lezen.
De schaduw van de wind is in feite een boek in een boek, dat wegleest als een ‘jongensboek’. Een prachtboek waar om de filmrechten zal worden gevochten, maar dat niet verfilmd zal worden als het aan de schrijver ligt.
Naar verluidt is De schaduw van de wind (La Sombra del Viento) deel 1 van een vierluik. Het kerkhof der vergeten boeken zal een nog grotere rol spelen in het vervolg. Vertrouwde karakters uit het eerste deel zullen opnieuw hun opwachting maken in het tweede deel waaraan de schrijver momenteel werkt. En nu maar hopen dat we niet te maken krijgen met het J.K. Rowlingsyndroom

Verder lezen over De schaduw van de wind kan HIER
"En nooit wordt er meer dan een tip van de sluier opgelicht…"

Pramoedya Ananta Toer 1925 – 2006

Vanochtend overleed in Jakarta mijn favoriete Indonesische schrijver, Pramoedya Ananta Toer. Hij werd 81 jaar. Pramoedya Ananta Toer, geboren in 1925 in Blora (ook de geboorteplek van mijn moeder), heeft jarenlang gevangen gezeten onder het Suhartoregime. Tijdens zijn gevangenschap heeft hij gewerkt aan zijn magistrale tetralogie over de opkomst van het Indonesisch nationalisme: Aarde der mensen, Kind van alle volken, Voetsporen, Het glazen huis. De meeslepende verhalen vertelde hij eerst aan zijn medegevangenen. Pas later werden ze op schrift gesteld. De meeste van zijn boeken zijn overigens vertaald in het Nederlands en uitgegeven door Uitgeverij De Geus. Een omvangrijk oeuvre met vele verrassingen. Wie zijn boek Het meisje van het strand heeft gelezen, zal begrijpen waarom hij ieder jaar wel genoemd werd als kanshebber voor de Nobelprijs voor literatuur. In 1999 kon Pramoedya voor eerst sinds jaren Indonesië verlaten voor een heuse toernee. Marco van Bolhuis maakte de foto tijdens het bezoek van Pramoedya aan Den Haag. Alex G. Bardsley heeft een uitgebreide website aan Pramoedya gewijd. Foto: © Marco van Bolhuis Verder lezen? Lees een fragment uit Aarde der mensen op de website van Uitgeverij De Geus.

Anne

Woensdagmiddag. Boeken ruilen op school. De schoolbibliotheek heeft een bijzonder boek staan dat mijn zoon te leen krijgt: Het verhaal van Anne Frank. Een uitzonderlijk vormgegeven kijk- en leesboek met veel niet eerder gepubliceerde foto’s uit de albums van de familie Frank.

Mijn dochter (een verhalenverteller in de dop) bladert het boek na mij door. Ook zij raakt onder de indruk van het verhaal dat nog steeds gelezen en verteld wordt. Verteld moet worden.
Maakte Het Achterhuis mij al sprakeloos, van dit kijk- en leesboek word ik stil.
‘Zal ik ooit nog journaliste en schrijfster worden? Ik hoop het, o ik hoop het zo, want in schrijven kan ik alles vastleggen, m’n gedachten, m’n idealen en m’n fantasieën’ (Anne, 5 april 1944).

Woensdagmiddag. Sportmiddag voor de kinderen. Buiten is het koud. Oostenwind snijdt langs mijn gezicht. De winter komt er aan. Mijn dochter kijkt mij vragend aan: “wil je meer over Anne vertellen?”

Meer informatie?

Lost in cyberspace

Verandering van spijs doet eten. Terwijl ik enthousiast vóór ADSL ging, probeer ik er nu van af te komen. Ik heb namelijk mijn datalimiet fors overschreden (tja, kleine lettertjes niet goed gelezen). Ik voel me flink genept.
En ik maar denken in het begin: Als dat maar goed gaat. Dadelijk verdwijnen mijn bestanden van het world wide web bij de overgang van inbellen naar breedband. Ik rekende op een soort van ‘Millenniumbugramp’. Nee zeg, moet ik geld bij lappen omdat ik teveel surf. Doei.

Even dacht ik dat schrijver en columnist Alfred Birney hetzelfde was overkomen. Zijn website was voor mij ineens onvindbaar. Gelukkig ging het hier slechts om een nieuw internetadres.
Wie meer wil lezen van en over Alfred Birney, waarvan enkele romans in het Bahassa Indonesia zijn vertaald, kan terecht op zijn uitgebreide website. U vindt er veel informatie over zijn romans, essays, en altijd intrigerende columns en nog veel meer.