Alle berichten door Patrick Wouters - Senang producties

Over Patrick Wouters - Senang producties

Feel good communicatie: communicatie om je senang bij te voelen. “Ik ben een breed inzetbare senior adviseur/senior communicatieadviseur. Zowel strategisch, coachend als hands on. Vanuit hoofd én hart. Een verbinder! Als collega ben ik graag jouw klankbord en sparringpartner. Ik ben creatief en denk altijd in oplossingen. Daarnaast ben ik ook beschikbaar als dagvoorzitter/facilitator/gespreksleider. Ik werk graag in een organisatie/team, waar verschillende competenties en (culturele) achtergronden elkaar aanvullen en versterken. Ontmoeten | Verbinden | Samenwerken is dan ook mijn motto. Diversiteit en inclusie? Dat is een kwestie van doen! Daarnaast geloof ik sterk in jezelf steeds weer blijven ontwikkelen en nieuwe dingen leren (ontdekken). Ik hou van verandering en groei; ook al doet dat soms een beetje pijn ;-) Competenties: Omgevingsbewust, netwerkvaardig, resultaatgericht, zelfstandig, samenwerken, organiseren, overtuigingskracht, mondelinge en schriftelijke uitdrukkingsvaardigheid, adviesvaardigheid, empathisch luisteren. Offline of online: altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en te leren kennen.

Vlucht in de werkelijkheid: update

Intro
Ik kende Erik nog uit de tijd van mijn eerste krantenwijk. Later werkten we in dezelfde toko. We waren vijftien jaar toen we begonnen met ons eerste zomervakantiebaantje: vakkenvullen, bedienen in het restaurant en aan de afhaalcounter. We mochten eten wat we wilden. Na de zomer werkten we op koopavonden en zaterdagen. Soms meldden we ons ziek op school en stonden dan op pasar malams door het hele land. De zaak ging uiteindelijk na vijf jaar over de kop.
We waren vrienden voor het leven. Tenminste, dat dacht ik. Na zijn laatste werkdag verloren we elkaar uit het oog. Tot we elkaar jaren later op een zachte winteravond in Den Haag tegen het lijf liepen…

Zo begint mijn boek Vlucht uit de werkelijkheid, dat nu na eindredactie van Brave New Books klaar is voor het publicatieproces. Ik neem hiervoor de tijd. Het is geen haastklus 😉 en ik hoef het niet per se voor de decembermarkt klaar te hebben. Wel kan ik bekendmaken dat Wieteke van Dort het eerste exemplaar in ontvangst neemt bij de Nederlandse boekpresentatie. Mijn zoon maakt de boekomslag. Er komt ook een boekpresentatie in Suriname. Wordt vervolgd.

Vlucht in de werkelijkheid is het verhaal van de vriendschap tussen Erik en Ralph. Twee Indische jongens. Vrienden sinds hun twaalfde, vervreemd van elkaar rond hun zeventiende. Dertien jaar later vindt een ontroerende ontmoeting plaats. Vanaf dat moment wordt aan de hand van een gezamenlijk boekproject hun vriendschap en familiegeschiedenis ontrafeld.

Vlucht in de werkelijkheid verhaalt over het leven vóór de dood. Over vriendschap en familierelaties. Met flashbacks naar historische gebeurtenissen in Indonesië en Suriname.

Bron afbeelding: Brave New Books.

Vlucht in de werkelijkheid

Vrijdag 24 juni 2022 kon ik eindelijk zeggen: mijn boek is af! Een mijlpaal waarop ik trots ben.
Het afgeronde manuscript stuurde ik die dag naar een uitgever waar ik veel vertrouwen in heb. Tijd voor de volgende fase: intake, verkenning, ja/nee, boekredactie etc.

Vlucht in de werkelijkheid is het verhaal van de vriendschap tussen twee Indische jongens: Erik en Ralph. Zij kennen elkaar vanaf hun twaalfde, maar rond hun zeventiende vervreemden ze van elkaar en verliezen elkaar uit het oog.
Op hun dertigste vindt een ontroerende ontmoeting plaats. Vanaf dat moment wordt hun familiegeschiedenis ontrafeld aan de hand van een gezamenlijk boekproject.

Vlucht in de werkelijkheid verhaalt over het leven vóór de dood. Het boek speelt zich voornamelijk af tussen 1972 en 2022. Met flashbacks naar historische gebeurtenissen in Indonesië en Suriname in de 19e eeuw, de jaren veertig, vijftig, zestig, zeventig en tachtig.

Hoe het verder gaat met de boekuitgave is spannend. Via Instagram stories hou ik geïnteresseerden op de hoogte van de voortgang. En ook hier zal ik relevante updates plaatsen.
Een tweede boek, het losstaande vervolg Rauw/Rouw is in wording.

Dank voor alle lieve wish-me-luck reacties.

#Mijmermoment november 2021 (met update)

Afgaande op offline en online reacties, verdragen veel Nederlanders het woord tribunalen niet.
Nee, we houden liever parlementaire enquêtes of ondervragingscommissies. Bieden achteraf ‘graag’ excuses aan. Want we verantwoorden ons liever achteraf. Vallen liever over woorden en uitspraken dan gedrag en acties. En gaan over tot de orde van de dag…

Weer missen we de boot.
Anticiperen we nergens op (net als bij de aankondiging van de USA Afghanistan te verlaten).
Test- en priklocaties en personeelsbestand zijn afgelopen periode in allerijl afgebouwd. Om plaats te maken voor neuzelbeursen, vlooienmarkten en pasar malams. En weer moet er allerhaast opgebouwd worden. Is Nederland wéér het laatste met boosterprik (“Te weinig, te laat” aldus de Tweede Kamer). Ook al is vaccineren niet dé oplossing alleen om uit deze crisis te komen; gevaccineerden besmetten ook anderen. Om over het formatiecircus maar niet te spreken.

Wanneer wordt deze pandemie als een crisis gemaneged? Stoppen we met polderen en paniekvoetbal? Kleden we de zorg aan in plaats van uit? Ik werk zelf bij de Rijksoverheid, maar val van de ene verbazing in de andere: hoe kan je als ambtenaar meewerken aan reactief zwabberbeleid?

Ik begin mensen te begrijpen die het demissionaire Kabinet wakker willen schudden: tot de orde willen roepen.
Deskundigen, virologen en OMT- leden buitelen over elkaar heen aan talkshowtafels met wisselende en telkens veranderende boodschappen. Het ene naar het andere advies lekt uit en wordt de wereld in geslingerd door een stuurloos en oververmoeid kabinet. Iedere geloofwaardigheid is zoek. Er is een toekomstvisie nodig, want we zullen moeten leven met dit soort virussen. Dit vraagt om een brede coalitie van deskundigen die niet alleen op aantal besmettingen en ziekenhuis/ICT-capaciteit stuurt.

Misschien moet het demissionaire kabinet eens niet als ‘virusontkenner’ handelen. Of om met De Speld te spreken: “Het kabinet erkent te late ingreep maar belooft te vroeg te versoepelen.”

Een geweldige videoproductie van Roel Maalderink – Plakshot. Briljant!

Verder lezen:

#Mijmermoment oktober 2021

Namasté zeg ik als collega B nadert om mij de hand te schudden.
“In onze cultuur schudden we elkaar de hand, Patje.”.
“In Jouw cultuur wassen ze geen handen na het plassen vriend.”

We schieten in de lach. Zo gaan wij al jaren met elkaar om. Wij respecteren elkaars wijze van begroeten: jouw vrijheid is mijn vrijheid.
Ik schud geen handen meer. Mijn naasten, geliefden, familie, vrienden: ze krijgen een hug van mij. Een echte brasa. En die drie zoenen op de wang : please no! Op kantoor is het druk. Veel te druk naar mijn smaak. Files op de weg en bij de liften. Fijn om alle bekende gezichten te zien. Nou vooruit: een boks of een rechterelleboog dan.

Cartoon van Jip van den Toorn. Copyright De Volkskrant

Ik ben niet bang voor Covid19. Wel huiverig voor het gedrag van mijn medemens. Moet meteen denken aan dát mens dat mijn moeder in de supermarkt uitkafferde omdat zij te traag zou zijn en dat het mijn moeders schuld was dat zij nu een mondkapje droeg en nergens meer heen kon. Aan vuige demonstranten die tegen de coronamaatregelen en vaccinaties zijn en doodleuk met galg en Davidster rondlopen. En onzin rond bazuinen over medische apartheid. Coronaontkenners etc. Maar ook aan ophitsende nationale en internationale politici die van polariseren, haatzaaien, fake news en desinformatie verspreiden een levensmissie maakten. Om over wat momenteel gaande is in de zorg maar te zwijgen. Ik ben er klaar mee.

Wat een afgelopen 1 ½ jaar. Na die gesel van persconferenties, gespeend van iedere vorm van empathie. In een taal en op een toon alsof we debielen waren. Schoolmeestersjargon. Na ruim anderhalf jaar onnavolgbaar, reactief zwabberbeleid, maak ik de balans op en trek mijn eigen plan.
Het zal ook voor bewindspersonen en ambtenaren even slikken zijn. Het KPGM-rapport, de reconstructies en onderzoeken naar het Nederlandse coronabeleid door onder meer Nieuwsuur. Ik denk nog steeds aan de verontwaardigde schijnheilige reacties toen BIJ1’s Sylvana Simons sprak van beleid waarbij doden vielen. Maar goed. Ga er maar aanstaan.
Het is duidelijk dat Nederland de maatregelen veel te vroeg losliet. En je vraagt je af: luistert dit demissionaire kabinet überhaupt wel naar deskundigen of naar het Parlement en de eigen burgers?!

Zelf heb ik al lang afgewogen af wat ik behoud of niet. De balans opgemaakt wat de afgelopen periode voor mij betekende. Mijn kring weet waarom ik een mondkapje draag op drukke plaatsen. In heel veel landen is het ook geen enkel probleem. Wij Nederlanders zijn toch een vreemd en zeikerig volk. Geef ons regels. Geen adviezen.

Elkaar de ruimte geven en gunnen. Letterlijk en figuurlijk. In de supermarkt, in het verkeer etc. Ik was erg blij met de stickers op de grond, de looprichtingen etc. En ook de algehele hygiënemaatregelen in supermarkten en restaurants bevielen mij. Terug naar het oude normaal hoeft voor mij niet. De natuur kon op adem komen. Helaas: het milieu en het klimaat zijn weer onderwerp van doorschuiven naar volgende generaties. En wij? Wij vallen terug op pré-coronagedrag.

Ook de grens van mijn ruimdenkendheid komt aardig in zicht. Ging ik tot nu toe bevlogen het gesprek aan, tegenwoordig zet ik alleen nog maar mijn bril van verwondering op. Een gesprek tussen uitersten: spreken voor dovemansoren.
De ophef over het coronatoegangsbewijs. Ik snap het niet. Je hebt wel degelijk een keuze. Drie zelfs. Maar gevaccineerd met klachten en niet laten testen is net zo dom en onverantwoord als je meteen gaat dansen met Jansen. Gevaccineerd zijn is geen vrijbrief om je toch aan de simpele basisregels te houden.

Ik heb nog nooit zo verlangd naar een persconferentie. 😉

Fokke & Sukke. Copyright NRC.

Switi Sranan: Suriname 2021

Het voelt als bevrijding: de negatieve testuitslag waarmee ik mijn verplichte (én gecontroleerde) thuisquarantaine beëindig. Zes dagen ervoor testte ik ook negatief om de terugreis Suriname – Nederland te maken.

Op luchthaven Zanderij (Johan Adolf Pengel International Airport) neemt de Covid19-procedure veel tijd in beslag. No spang is al de hele vakantie mijn motto.
Vlucht KL 714 bevat een mooie mix aan nationaliteiten. Ook de bevlogen Surinaamse president Chan Santokhi en zijn ministers zitten op deze vlucht: werkbezoek in Nederland.

“Kijk die Chinezen dan. Ik heb helemaal niets met dat volk. Zij hebben corona in de wereld gebracht en door hen moet ik in quarantaine en 9 uur een mondkapje op in dit krappe vliegtuig. Dank je wel KLM.” Onfortuinlijk zit ik naast een Surinaamse dame die mopperen en zeiken tot levenskunst heeft verheven. Haar reisgenoot zit er sullig bij en laat haar begaan. Hij sluit zijn ogen en doet alsof hij de hele vlucht slaapt. Niets deugt volgens deze dame: van het te krappe vliegtuig tot de smalle gangpaden, te kleine bagagebakken en grote families met slierten kinderen en handbaggage.

Ik neem mij voor me niet te ergeren of te reageren op haar tirades. Verdiep me in mijn boek, geniet van de speelfilm Meskina en mediteer. De terugvlucht vliegt voorbij. Ik had al heimwee naar SU lang voordat ik incheckte om naar mijn andere thuis te gaan.

Vijf jaar geleden mijn hart verpand aan Switi Sranan: Suriname. Iedereen die er ooit is geweest, opgegroeide of woonde, zal het beamen: een land dat je niet makkelijk loslaat.

Deze zomer verbleef ik 5 weken in dit heerlijke land. De laatste 8 dagen van mijn verblijf mocht ik remote werken van mijn werkgever. Met goede wifi en kantoorruimte met airco is plaats en tijdonafhankelijk werken appeltje eitje.

Wan Pipel
In Paramaribo liggen de verhalen op straat. Met een beetje geluk ook in taxi’s.

“Wat scheelt die jongen met vrouwen? Wie is dat meisje?”
“Die ene Hindoestaanse dame die hem laatst al was komen halen. Maar ik bemoei niet hoor.”
“Ik bemoei wel! Ik laat me niet als een klein jongen behandelen. Vooral niet door mijn zoon!
Roy. Je zal me vanavond alles moeten uitleggen. Alles! Anders breek ik je ribbenkast.”
Schuddebuikend zitten we achterin met mondkap te genieten van onze favoriete taxichauffeur die hele stukken tekst kent uit Wan Pipel als we toevalligerwijs langs filmlocaties rijden.
Wan Pipel, de eerste Surinaamse speelfilm van Pim de la Parra. Nog steeds ieder jaar rond Onafhankelijkheidsdag vertoond op de Surinaamse televisie.
In de la Parra’s film staan de politieke en raciale spanningen van het multi-etnische Suriname centraal.
Onze taxichauffeur draagt zonder moeite in het Sranantongo en in het Nederlands hele stukken tekst voor. Gesticulerend, met zwaar accent en één hand aan het stuur. We geven hem extra benzinegeld.

“Jongen. Je moeder is nog niet koud in de grond of overal word je gesignaleerd.”

“Er zijn mannen. En mannen. Wat ik heb gezien van Roy: hij is een man.”
“Een man. Een man die zich door een wildvreemde vrouw laat meesleuren. En zodanig dat ie zichzelf ruïneert. Is man noh. Nyan mi mars!.”

Wandelend of rijdend door de stad zie ik meer bedelaars en daklozen dan ooit. Vooral aan De Waterkant, de oudste straat van Suriname langs de Surinamerivier. Overal in de stad slingeren lege maaltijdbakjes: de kerk zorgt dat wie het nodig heeft twee maaltijden per dag krijgt. De crisis en de pandemie hebben genadeloos toegeslagen. De nieuwe president heeft haast en wil voor het einde van 2021 dat het ergste leed geleden is.

Waka Pasi Palmentuin

Waka Pasi
Aan de Waka Pasi, de promenade langs de Palmentuin, drink je de lekkerste koffie van Paramaribo. Ik krijg de gelegenheid om te luisteren naar wat expats, Nederlandse verpleegkundigen, ambassadepersoneel en de lokale bevolking zoal te vertellen hebben. Al luisterend en mijmerend maak ik aantekeningen. Fragmenten voor later. De verhalen zijn niet altijd tot mij gericht. Desondanks geniet ik met opgetrokken wenkbrauwen en een glimlach.

De maatregelen in Suriname, de lockdown en de avondklok beperken mij totaal niet. Ik ben tegen de 1 ½ meter samenleving.
Zelf hou ik namelijk 2 meter aan. En laat in Suriname nou dat dé regel zijn. 1 ½ meter is de minimale afstand. Dit nieuwe normaal bevalt me nog steeds. Het staat symbool om elkaar ruimte te geven en te gunnen. Op straat, op de snelweg en in de supermarkt. En ook op het vermaledijde social media.

De onderwerpen? De Covid19 situatie in Suriname; wel of niet vaccineren, de pandemie-aanpak door de regering; LHTBIQ+ en conservatief Suriname; de staatsgreep van 1980; de Decembermoorden (en de aanstaande gerechtelijke uitspraak). Werkelijk alles komt voorbij. Ik raak niet uitgevraagd. De één loopt leeg, de ander wil er pertinent niet (meer) over praten.

”Ik ben niet tegen vaccineren,” zegt natuurgenezer, psycholoog en liefdestherapeut Germain May. Zijn Oso Dresi Special Fever Medicine versterkt het immuunsysteem. Het is géén Covid-medicijn benadrukt hij.
”Je weet wat je te doen staat,” zeg ik (pro-prik) met een knipoog als hij afrekent. Zijn business loopt als een trein. May zal nog even wachten met de prik: hij wil dat zijn cliënten een eigen afweging maken en niet door hem worden beïnvloed.
Naar verluidt laat de minister van Volksgezondheid, die niet tegen traditionele geneeskunde is, oso dresi’s op hun veiligheid keuren. De minister is overigens het gesprek van de dag: er komt geen nieuwe lockdown (hoewel de geruchten anders zijn ;-). De maatregelen die nu gelden blijven gehandhaafd.
“De verantwoordelijkheid ligt bij u. Na yu e bepaal soort sey we go nanga a golf disi. We gaan dit keer niet zo snel over tot maatregelen. De verantwoordelijkheid ligt bij elk individu”, zegt Amar Ramadhin (Bron o.a.: Surinam Herald).
Zoek het zelf maar uit! Betoel!, zegt mijn Javaanse buurman. Vandaag zijn Creolen, Hindoestanen en Javanen eensgezind in hun oordeel over minister Amar Ramadhin. De Hugo de Jonge van Su.

“Je steelt niet van je landgenoten!”
Deze man is in ieder geval geen NDP-aanhanger als hij ongemeen fel los gaat op de vorige president van Suriname, die het land naar de afgrond bracht en wiens naam niet genoemd wordt. Maar diens nalatenschap des te meer. Zeker als bekend wordt dat schijfster Astrid Roemer feitelijk de mond gesnoerd omdat ze een afwijkende mening heeft over de gebeurtenissen in 1982.
“De nabestaandenelite houdt ons land al bijna veertig jaar in zijn greep. Ik hou mijn hart vast maandag. Het recht moet zege vieren. Maar we moeten ook verder. Ja toch?”.

Mijn interesse voor geschiedenis, Surinaamse vrienden en collega’s maken dat ik de geschiedenis van het land, de plattegrond van de stad op mijn duimpje ken. Denk ik. Geen heden zonder verleden. Wat de afgelopen zestig jaar gebeurde, van kolonie tot republiek fascineert mij sinds jaar en dag. Hun geschiedenis. Onze geschiedenis. Het contact verloopt daardoor makkelijker.

Mi gado. Mi Jezus. Joe ab? Ala ogri e tyari wan bun (elk nadeel heeft zijn voordeel)
Ik was 25. In de nacht, de vroege ochtend van 25 februari 1980 in de Zwartenhovenbrugstraat. Mijn vrienden en ik zien militaire voertuigen rijden in de Domineestraat. Rookpluimen aan De Waterkant. Een dreigende sfeer. Ik zeg je, ben nog nooit zo snel nuchter geworden… weet je dat de staatsgreep iedereen wel uitkwam? Ook Nederland. ‘Mi sabi, mi sabi’. En ik vertel je, zij hebben Bouta een hele goede dienst bewezen. Ja toch? Jullie dossiers zijn tot 2060 niet in te zien.”

Voordat ik kan vragen waar hij in 1982 was, kijkt hij weg:
Twee jaar later is het uit de hand gelopen. Ik was toen al naar Den Haag.”

Paramaribo-Noord

Genuanceerd praten over toen, over nu: het lijkt onmogelijk. Oude tegenstellingen zijn hardnekkig. Nog steeds zijn hele families en vriendengroepen verscheurd. In Suriname én in Nederland. Of het nu gaat om December ’82 of wel of niet vaccineren.
Is Suriname de ideale melting pot die de nieuwe president ons doet geloven? Hij krijgt het voordeel van de twijfel, maar tijdens zijn werkbezoek aan Nederland wordt hem het vuur aan de schenen gelegd. De beste stuurlui staan aan wal. Hier en daar. Ook de problematiek uit Wan Pipel is geenszins achterhaald merk ik. Maar ik ken geen ander land waar at the end of the day, bewoners en diaspora vol liefde over spreken en klagen.

Terug in Nederland mis(!) ik de temperatuurscan die in iedere winkel en restaurant verplicht is. De verplichte mond- en neuskap: ik was er zo aan gewend (ook al stikte ik de moord ;-).
Ik praat met consumptie. Toen ik leraar was, waren de eerste rijen in mijn klas altijd leeg! Ik vertel deze grap (niet de mijne overigens) vaak om uit te leggen waarom ik een mondkapje draag.
Ik draag-m hier nog even in ons gepolariseerde landje:
“A conspiracy of silence, speaks louder than words, (Dr. Winston O’Boogie).”

Kijk en leestips

  1. De door Eye Film gerestaureerde versie van Wan Piple is online te bekijken.
  2. “Sranantongo: Surinaams voor reizigers en thuisblijvers”. Michaël Ietswaart en Vinije Haabo.
  3. “Reishandboek Suriname”. Tessa Leuwsha.
  4. “Suriname, reisgids Buitenkansjes”. Parbo magazine,
  5. “Onder de paramariboom”. Johan Fretz.
  6. “De koningin van Paramaribo”. Clark Accord.
  7. De soundtrack van Wan Pipel, inclusief dialogen staat op Spotify .
  8. The Black Archives,

Enkele foto’s uit mijn privé-album

Om stil van te worden, maar niet om stil te blijven…

Bevrijdingsdag #mijmermoment

In Nederland vieren wij op 5 mei de vrijheid. #Vrijheid is een groot goed. Mijn vrijheid is óók jouw vrijheid.

Één van de mooiste ontdekkingen, ervaringen, lessen van de afgelopen periode, is voor mij: vrijheid ervaren in het alledaagse. Naast vrijheid om jezelf te kunnen zijn. Naast de kunst om in het moment te zijn door in verbinding met jezelf te staan. Dan alleen maak je verbinding met een ander.

Ik voel me door de Covid19-maatregelen juist niet beperkt in mijn vrijheid, zoals sommigen ons willen doen geloven. Ben voor de lockdown gemaakt . Situaties als deze zijn ideaal om een relatie met jezelf aan te gaan.

LHBTIQ+ Internationaal Homomonument in Den Haag

Vrijheid is voor mij ook: niet wegkijken of je afzijdig houden van onrecht, onverschilligheid en onwetendheid. Verzet begint niet per se op de barricades of met grote woorden, maar gewoon thuis, met onderricht/educatie, discussie of zoals je wilt het Socratische gesprek. Binnen je gezin, familie, bij vrienden, collega’s, offline of online.
Daar moest ik aan denken na de prachtige voordrachten van André van Duin, Armara van der Elst en Roxane van Iperen op 4 mei 2021. Om stil van te worden, maar niet om stil te blijven…

Verder lezen:

#4mei #5mei #bevrijdingsdag